Pop-art to przede wszystkim prąd artystyczny w sztuce powojennej, który przeniknął także do wnętrz. Idea tego stylu powstała jako reakcja na narastający konsumpcjonizm i rozwijający się przemysł reklamowy. Prace artystów Pop-artu (a zwłaszcza jego ikony - Andy'ego Warhol'a) przedstawiały przedmioty codziennego użytku, opakowania markowych produktów, komiksy, postaci z kreskówek lub też wizerunki znanych ludzi - jak np. popularne do dziś poczwórne zdjęcie Marilyn Monroe.

Styl ten propaguje symbole i produkty wytworzone przez cywilizację, a zwłaszcza kulturę popularną. Konsekwentnie rezygnuje z naturalnych materiałów na rzecz tworzyw sztucznych. Przeważają: plastik, pleksi, skaj, lureks itp., czemu nie oparły się nawet meble. Charakterystyczne są wariacje kolorystyczne i przewaga kolorów bardzo mocnych, zdecydowanych jak czerwień, fiolety, zielenie, pomarańcze, żółcienie. Jako styl nastawiony na wielość doznań, Pop-art we wnętrzach charakteryzuje się mnóstwem dodatków, ozdób i bibelotów, które nie muszą tworzyć kompletów, a raczej swobodne zestawienia. Można powiedzieć, że takie wnętrza przypominają nieco pokój dziecinny, przez natłok kolorów i rysunkowe motywy na meblach, ścianach, tkaninach.

Wystrój wnętrz tworzonych w oparciu o Pop-art ociera się oczywiście o kicz, jednak jest to efekt zamierzony. Dynamika i radość bijące z takich miejsc są za to bardzo pobudzające. Jest to niewątpliwie ciekawa alternatywa dla tradycji we wnętrzarstwie, aczkolwiek polecana tylko odważnym.