Minimalizm jest kierunkiem w sztuce i architekturze, wywodzącym się z lat 60 ubiegłego stulecia.

Centralnym założeniem minimalizmu w architekturze wnętrz jest ograniczenie środków, form i barw. W ramach tego stylu bazuje się na uproszczonych bryłach geometrycznych i podstawowych kształtach (kwadrat, trójkąt, prostokąt) . Istotne jest także stosowanie gładkich, jednolitych kolorystycznie i fakturowo powierzchni - stąd też, zwłaszcza w meblarstwie minimalistycznym dominują fronty lakierowane, zwykle w kolorach takich jak biel, czerń, czy odcienie szarości.

W surowym minimalizmie forma gra centralną rolę, toteż właśnie formie projektanci poświęcają najwięcej uwagi. Mawia się, że w projektach wnętrz minimalistycznych wyeliminowano "ślad autorski" tworząc prace o anonimowej atmosferze. Tendencja ta odwoływała się do pierwotnych form architektury i fascynacji produkcją przemysłową (pokrewna postawa do konstruktywizmu). Powstawały w ten sposób wnętrza, meble i akcesoria o prostych podziałach.

Wnętrza minimalistyczne charakteryzują się pewną sterylnością, która miłośnikom minimalizmu kojarzy się z porządkiem, czystością i wysmakowaniem, a dla przeciwników stylu jest cechą kojarzoną z wystrojem laboratorium, czy szpitala.

Jest to zatem styl dla ludzi ceniących otwartą przestrzeń, wolną od drobiazgów, czy elementów zakłócających spokój, harmonię i prostotę form.

Obecnie, dość powszechna jest tendencja do tworzenia wnętrz na bazie minimalizmu, ale z przełamaniem jego surowości kolorystycznymi akcentami lub motywami zapożyczonymi z innych stylów.