Bauhaus jest kierunkiem będącym odłamem niemieckiego modernizmu. Został wypracowany i utrwalony poprzez działalność uczelni artystycznej Bauhaus (stąd nazwa) w Weimarze.

Był to kierunek, który - podobnie jak Art deco - wyrażał potrzebę łączenia techniki i wyrobów użytkowych ze sztuką. Główną ideą było stworzenie architektury funkcjonalnej, która byłaby związana z innymi dziedzinami sztuki. Środkiem do osiągnięcia tej idei było dążenie do jedności wartości estetycznych i technicznych.

Wśród założeń Bauhausu warto wymienić także otwarcie na dyscypliny pozornie niezwiązane z architekturą, jak np. socjologia, psychologia, biologia. Stąd do dzisiaj rozwijany pogląd, iż przestrzeń prawidłowo wykreowana i dostosowana do danego człowieka może wpłynąć na jego życie. Istotne wg Bauhausu jest również współgranie architektury z otoczeniem naturalnym i specyfiką danego regionu.

Cechy charakteryzujące ten kierunek to: jasna kolorystyka; proste bryły budynków, mebli, elementów; powtarzalność i prostota form.

Pomimo tego, iż Bauhaus kojarzony jest głównie z architekturą ogólną, wpłynął on znacząco na architekturę wnętrz i sztuki plastyczne.